تصویر ثابت

بر طبق رسم دوشنبه ها بازم ما دوشنبه بیرون بودیم. البته این دفعه کلی هم کار داشتیم. قرارمون 7 صبح بود( همش فکر میکنم آیا به جز ما کسی کله صبح قرار می ذاره؟) ولی چون حسام برنامه کلاسش عوض شده بود افتاد 12 ظهر که از شانس ما حسام کلی دانشگاه منتظر میمونه ولی استاد نمیاد و همچی که حرکت میکنه بیاد پیش من بش زنگ میزنن که استاد 10 دقیقه دیگه میاد.

حسام هم دیگه برنگشته و بی خیال رفتن شد. باهم رفتیم مثل همیشه پیاده روی و صحبت. از همه دری حرف زدیم. انگار 2 یا 3 روز که همدیگرو نمی بینیم حرفامون رو هم انباشته میشه.

از انقلاب 3 تا کتاب دوباره خریدم به علاوه برگه فیش برای پایان نامه و تحقیقاتمون

برای حسام هم رفتیم از یه مغازه ای کتاب بخریم. تا وارد شدیم یه نفر داخل مغازه گفت بفرمایید: حسام هم اسم کتاب درسیش که به انگلیسی بود رو گفت

اون طرف بیچاره فکر میکرد چیزی که حسام میخواد جزو کتابایی که اکثرا دنبالشن و وقتی اسمش رو شنید یه آن موند که چی بود. بعد برگشت به طرف روبه رو گفت ببین آقا چی میخواد فلانی.

اونم گفت بله؟ حسام دوباره اسم کتاب رو گفت و اون کتاب توی کامپیوتر پیدا کرد. و گفت داریم.

از این لحظه دقیقا ماجرای پیدا کردن کتاب شروع شد.

شانس ما کتاب طبق معمول تو قفسه ای که باید می بود، نبود. همه مغازه بسیج شده بودن کتاب رو پیدا کنن که پیدا نمیشد و ما هم همین جور یه لنگه پا وایساده بودیم. از همه جالب تر یه آقایی بود که کلا انگلیسی نمی دونست و دنبال کتاب بود برای ما. پرسید کتاب چه رنگیه ؟ حسام گفت زرد و آبی.

اونم هرچی کتاب زرد و آبی بود در میآورد می گفت اینه؟ من کف کرده بودم

یعنی فکر کنم هر کتاب زرد و آبی بی ربط بود تو اون مغازه به ما نشون داد. آخرش پرسید نویسندش کی بود؟

حسام: بکمن

آقاهه: بک مک؟

حسام: نه بکمن

آقاهه: آهان بک مک

من داشتم میترکیدم از طرفی نمی تونستم جلوی بقیه. اشکم سرازیر شده بود. نمی دونستم چیکار کنم.

با هزار زور بالاخره کتاب ما پیدا شد. ولی خدایی خیلی خندیدم. روحم شاد شد.